Jeffrey Mason "Babciu, opowiedz mi swoją historię" oraz "Dziadku, opowiedz mi swoją historię" - recenzja

 

Są takie historie, które nigdy nie powinny zostać zapomniane.  

I są takie pytania, których często nie zdążymy zadać.

Książki z których recenzją dzisiaj do Was przychodzę są trochę jak most pomiędzy jednym a drugim. One zatrzymują na chwilę i zmuszają, by sięgnąć pamięcią tam, gdzie zwykle nie zaglądamy. Do rozmów, których nie było i do historii, które wciąż czekają, by je usłyszeć. To nie są zwykłe książki – to pretekst do tego, żeby usiąść obok kogoś bliskiego i naprawdę go wysłuchać.

Pytania prowadzą dziadków po kolei – przez ich dzieciństwo, lata nastoletnie i dorastanie. To co mnie osobiście szczególnie urzekło jest fakt, że zanim pojawia się temat bycia babcią i dziadkiem, to poruszone zostaje doświadczenie ich rodzicielstwa. Dla mnie okazał się ten punkt szczególnie ważny, ponieważ za cel obrałam sobie podarowanie tych książek moim rodzicom, a więc dziadkom mojej córki, by kiedyś miała taką super pamiątkę. Jednak dzięki temu, że książka porusza również doświadczenie bycia matką i ojcem – mogę w ten sposób sama dowiedzieć się, np. jakie emocje i uczucia towarzyszyły mojej mamie, gdy ja pojawiłam się na świecie. Komu powiedziała jako pierwszemu, jakie były moje pierwsze słowa i jak czas macierzyństwa ją zmienił i ukształtował. Przechodząc jednak dalej, do roli babci i dziadka możemy dowiedzieć się co najbardziej zaskoczyło ich w tej roli, a także jak wspominają czas, gdy po raz pierwszy trzymali swojego wnuka/wnuczkę na rękach. Poznamy też ich ulubione piosenki wszechczasów i miejsca, które chcieliby zwiedzić, gdyby nie musieli martwić się czasem i pieniędzmi. Poznamy także te, które odwiedzili – a co, gdyby wybrać się tam ponownie, wszyscy razem?!

Te książki umożliwiają coś znacznie więcej niż zapis wspomnień. Według mnie, to sposób, żeby zrozumieć tych naszych dziadków, ich wybory, ich życie i emocje jakie towarzyszyły im od czasu dzieciństwa po czas obecny. Bywa, że znacznie łatwiej jest nam pisać, niż mówić, więc taka forma być może skłoni posiadaczy tych książek do tego, by bardziej się otworzyć i opisać to, co trudne do opowiedzenia słowami.

Pytań jest sporo, a każda poruszana w nich kwestia wydaje się ważna i stanowi ogromną wartość.

Cóż mogę więcej dodać…

Czas ucieka szybciej, niż nam się wydaje. A te historie… cóż… albo je ocalimy, albo przepadną razem z tymi, którzy je noszą.

To idealny prezent nie tylko dla dziecka czy babci, ale również dla kolejnych pokoleń. Podobne książki Wydawca dedykuje również dla mamy i taty – tych nie miałam okazji przejrzeć, ale wydaje mi się, że mogą okazać się równie wartościowe i chętnie sama kiedyś taką bym wypełniła dla mojej córki, zmuszając jednocześnie do podobnych wywodów mojego męża xD. 

 

Moja ocena: 10/10 

Współpraca barterowa z 

Wydawnictwem LUNA 

Dorota Pietruszka "Łzy Sybiru" - recenzja

 

Po książkę sięgnęłam ze względu na to, że interesuje mnie tematyka wojenna. Gdy jednak przychodzi do oceny takiej publikacji – okazuje się, że sprawa wcale nie jest taka łatwa. Zawsze zadaję sobie pytanie: co w zasadzie powinnam tu ocenić? Umiejętności językowe autora? Projekt okładki? Czy może atrakcyjność samej historii – gdy książka oparta jest na prawdziwej historii, sprawa komplikuje się jeszcze bardziej.

”Łzy Sybiru” to opowieść, przedstawiona oczami dorosłego człowieka, który jako dziecko przeżył z rodziną  II wojnę światową, zesłany na skutą lodem Syberię.

Jest to historia pełna bólu i strachu. Pokazuje okrutne czasy – głód, choroby, śmierć. Ale to także opowieść o niesamowitej sile przetrwania i o marzeniach, które trzymają człowieka na powierzchni.

Autorka poprzez tą publikację robi ogromny i bardzo ważny ukłon w stronę tych, którzy to przeżyli. Cel jaki jej przyświeca jest wyraźny – opowiedzieć to tak, by pamiętano. Aby świat nie zapomniał tej części historii.

Książka ta uczy nas wrażliwości i doceniania tego, co człowiek ma – zdrowie, rodzina, kromka chleba.

Fakt, że opowieść przedstawiona jest oczami dziecka czyni ją jeszcze bardziej przejmującą.

W książce znajdziecie także zdjęcia i biogramy bohaterów, które nie tylko wzbogacają tą opowieść, ale także czynią ją jeszcze bardziej rzeczywistą.

Ta historia chwyta za serce, choć osobiście odniosłam wrażenie, że nie oddaje w pełni tego tematu, brutalności i cierpienia wyrządzanego drugiemu człowiekowi. Niektóre fragmenty opisane są dość pobieżnie i można odnieść wrażenie, że autorka się gdzieś śpieszy.  

Moja ocena: 7/10

Współpraca barterowa z Wydawnictwem
Ostre Pióro  

P. Wechterowicz, P. Kotyński "Coś dobrego albo psikus!" - recenzja

 

Dzisiaj po raz kolejny mam przyjemność zaprezentować Wam książkę dla najmłodszych czytelników - a dokładniej dla fanów dinozaurów!

Moja córka ostatnio mocno interesuje się tymi stworzeniami. I im straszniejszy dinozaur, tym większy zachwyt.

No dobrze, ale o czym właściwie jest ta książka?

Tyranozaur wędruje po świecie, spotykając różne zwierzęta - lwa, aligatora, żyrafę i wiele innych. Każdemu zadaje kluczowe pytanie: „coś dobrego albo psikus?”. Zwierzaki zdają się doskonale go znać i ochoczo częstują go różnymi pysznościami.

Książka ma przyjemne, wyraziste ilustracje. Tekst jest duży, czytelny i nie ma go zbyt wiele, więc świetnie sprawdzi się u dzieci, które dopiero zaczynają swoją przygodę z samodzielnym czytaniem.

Choć u nas książka się sprawdziła i córka jest zachwycona tyranozaurem oraz jego historią, nie jestem przekonana, czy to propozycja dla każdego dziecka. Wrażliwsi mali czytelnicy mogą poczuć niepokój - sama na początku zastanawiałam się, czy bohater nie będzie chciał zjeść któregoś ze zwierzaków. Na szczęście do tego nie dochodzi, choć pojawia się scena z „lekko nadgryzionym podróżnikiem”. Moja córka podeszła do tego z humorem, ale warto o tym wspomnieć. Najlepiej znacie swoje dzieci i wiecie, czy takie elementy je rozbawią, czy raczej przestraszą.

Mam też mieszane odczucia w kwestii dzielenia się. Z jednej strony wygląda to tak, jakby bohaterowie chętnie częstowali Tyranozaura tym, co mają. Z drugiej - można odnieść wrażenie, że nie do końca mają wybór. Tyranozaur jest większy i silniejszy, więc całość momentami przypomina raczej wymuszanie niż serdeczne dzielenie się.

Z drugiej jednak strony to dobry punkt wyjścia do rozmowy z dzieckiem - o tym, czym jest prawdziwe dzielenie się i że nie zawsze oraz nie każdemu musimy oddawać to, co nasze.

 

Moja ocena: 7/10 

Współpraca barterowa z Wydawnictwem

Nowa Baśń 

Agata Błachnio "Azja bez skarpetek" - recenzja

 

Wyobraźcie sobie, że zamiast zajmować się obowiązkami, iść do przedszkola, do pracy – dostajecie ode mnie bilet na niezwykłą podróż.

Byliście kiedyś w Azji? Jeśli nie, to gwarantuję, że z tą książką poczujecie się tak, jak byście naprawdę tam byli.

Razem z Leą i Felkiem odkryjecie najciekawsze zakątki tego miejsca, przeżyjecie niesamowite przygody, ale też sporo się nauczycie – o tym miejscu, o ludziach i ich zwyczajach.  

Wystarczy tylko ta książka… no i odrobina fantazji.

Muszę przyznać, że „Azja bez skarpetek” totalnie skradła serce moje i mojej córeczki. Dowiedziałyśmy się niesamowitych, ciekawych rzeczy, a wszystko to zostało opisane w sposób prosty, przystępny i intrygujący. Dodatkową robotę robią obrazki, będące idealnym dopełnieniem tych treści. A najmłodszym zapewne spodoba się fakt, kto jest narratorem tej opowieści. Tego Wam nie zdradzę – musicie przekonać się sami.

Poznacie m.in. diabelską rajską wyspę, most bambusowy na rzece Nan Khan, świątynie, wodospady i wioskę na końcu świata. Odwiedzicie także Park Buddów i tajskie rajskie wyspy.

Pochłaniałam tą podróż z ciekawością, przeżywałam ją, a na koniec… czułam to samo co czuje się, gdy trzeba wracać. Nie chciałam, ale pociesza mnie fakt, że ponownie będę mogła tam wrócić – wystarczy, że wezmę do ręki książkę!

Ta pozycja jest świetna bo nie tylko bawi, ale też uczy. Zachęca do próbowania nowych rzeczy i rozbudza ciekawość i chęć eksplorowania świata.

A może okaże się dobrym wstępem do prawdziwej podróży?

 

Moja ocena: 9/10

Współpraca barterowa z wydawnictwem

Pascal

Jakub Tylman "Kubuś i pies" - recenzja

 

Drodzy Rodzice, ile razy słyszeliście od swojego dziecka: „bardzo chciałbym/chciałabym mieć swojego psa”?

Jestem zdania, że dom bez zwierzaka bywa po prostu smutniejszy. Z drugiej strony wiem też, jak ogromna odpowiedzialność się z tym wiąże. Pies to nie chwilowa zachcianka, tylko codzienna troska – niezależnie od pogody, humoru czy planów.

 

Dziś przychodzę do Was z recenzją książki dla młodszych czytelników, która właśnie ten temat podejmuje.

 

To opowieść o przedszkolaku o imieniu Kubuś. Chłopiec kocha zwierzęta i marzy, by mieć prawdziwego pieska - nie tylko pluszowego Tobiego. Kiedy jego marzenie w końcu się spełnia, staje się najszczęśliwszym chłopcem na świecie.

 

Książka w bardzo przystępny sposób pokazuje dzieciom, czym jest odpowiedzialność za zwierzę. Porusza temat schroniska, codziennych obowiązków oraz potrzeb psa, który trafia do nowego domu. Dużym plusem jest krótki poradnik dla rodziców umieszczony na końcu - znajdziecie tam konkretne wskazówki pomocne przy podejmowaniu decyzji o adopcji i późniejszej opiece.

 

Historia jest ciepła, pełna zrozumienia i napisana w taki sposób, że nie nuży nawet młodszych, bardziej niecierpliwych czytelników. Tekstu nie jest za dużo, a ilustracje są duże i utrzymane w przyjemnej, spokojnej kolorystyce.

 

Mojej 4 letniej córce książeczka ta bardzo przypadła do gustu i chętnie sięgniemy po kolejne z tej serii.

 

To wartościowa pozycja – uczy, skłania do refleksji i otwiera przestrzeń do rozmów, które dla wielu rodziców wcale nie są łatwe.

 

Moja ocena: 9/10 

 

Współpraca barterowa z

Wydawnictwem Papilon 

Mark Arturro "Ślina i dotyk najepszy erotyk" - recenzja patronacka

 

Podczas czytania tej książki popełniłam pewien błąd… i to dwa razy. Mianowicie: czytałam ją w miejscu publicznym. I choć odważna okładka była wzorowo ukryta w książkowym etui, to moich rumieńców ani zdradliwego wyrazu twarzy nie dało się już tak łatwo zamaskować. Szczególnie przed czujnym wzrokiem zainteresowanych starszych pań w poczekalni u lekarza.

Autor bezceremonialnie szokuje - bezpośredniością, odważnym językiem i stylem. 

W książce znajdziemy zarówno krótkie opowiadania, jak i wiersze. I muszę przyznać, że to właśnie ta druga forma skradła moje serce (i resztki powagi).

Chyba jeszcze żadna książka nie wywołała we mnie tylu skrajnych emocji niemal jednocześnie. Na tej samej stronie. W tym samym zdaniu… a czasem nawet w jednym wersie. Był szok i niedowierzanie. Było zgorszenie - mimo że byłam przekonana, iż w tym gatunku niewiele jest mnie już w stanie zaskoczyć. Zdarzały się momenty, gdy dusiłam się ze śmiechu, a chwilę później… było mi po prostu głupio.

Jeśli lubicie teksty odważne, erotyczne, momentami zabawne, a chwilami wręcz szokujące - koniecznie po nią sięgnijcie. Tylko może… niekoniecznie w poczekalni.

 

Moja ocena: 8/10 

 

Współpraca barterowa z:

Wydawnictwo AlterNatywne 

Anna Solska "Czy to dzieje się naprawdę? Niezwyczajne historie zwyczajnych ludzi" - recenzja patronacka

 

 

 

Czy zdarzyło Wam się kiedyś doświadczyć czegoś, co trudno byłoby Wam wyjaśnić?

Zapraszam na recenzję książki „Czy to dzieje się naprawdę? Niezwyczajne historie zwyczajnych ludzi” autorstwa Anny Solskiej.

Na wstępie muszę przyznać, że bardzo lubię takie tematy, więc po książkę sięgnęłam z przyjemnością. Jest to zbiór historii, których nie da się wyjaśnić logiką. Autorka przedstawia opowieści zarówno z własnych doświadczeń, jak i relacje innych osób. Wszystkie te historie dotyczą przeżyć, których nie da się racjonalnie wyjaśnić, ale które mają ogromny wpływ na dalsze życie człowieka.

W książce opisane zostały zdarzenia, które miały miejsce w latach 1918-2022. To pokazuje, że ludzie podobne doświadczenia miewali kiedyś i miewają je również teraz. Czas ani miejsce nie ma znaczenia.

Bohaterowie to zwyczajni ludzie, tacy jakich mijamy codziennie. Różni wiekiem, doświadczeniem i historią życiową i właśnie dlatego ich historie czyta się tak dobrze. Okazuje się, że coś niezwykłego może się przydarzyć każdemu z nas, a jedno takie doświadczenie potrafi przewrócić nasze życie do góry nogami. Czasami potrafi zmienić nasze myślenie, postępowanie, a czasem nawet nas ocalić.

Osobiście wierzę w takie rzeczy, które opisuje autorka, jednak podoba mi się to, że nie próbuje nikogo przekonywać na siłę. Mam wrażenie, że nie chodzi tu o udowodnienie istnienia czegoś poza nami i światem w którym żyjemy, lecz o pokazanie, co takie przeżycie potrafi wnieść do ludzkiego życia.  

Książkę czytałam z zapartym tchem. Czasami uśmiechnęłam się pod nosem. Czasami przeszył mnie zimny dreszcz. Polecam ją wszystkim tym, którzy lubią takie niewyjaśnione historie, tym którzy wierzą i nie wierzą.

Moja ocena: 8/10

 

Współpraca barterowa z

Wydawnictwo AlterNatywne